Articles

Boxing News: exclusief Interview met” Hurricane “Carter’ s vriend: Lesra Martin

exclusief Interview: Lesra Martin

door Ed Ludwig

08.10 – toen ik onlangs in Vancouver was om de nieuwe documentaire “The Journey Of Lesra Martin” te promoten, had ik het genoegen met Lesra te zitten en te spreken in het Hotel Vancouver. De film, geregisseerd door Cheryl Foggo en geproduceerd voor de National Film Board of Canada door Selwyn Jacob, was onderdeel van het Vancouver International Film Festival.Hij is vooral bekend als de sleutelfiguur die uiteindelijk leidde tot de vrijlating van de ten onrechte veroordeelde Rubin”Hurricane” Carter. Deze nieuwe documentaireconverteert zijn leven als jong kind, opgroeiend in de getto ‘ s van New York, Ontmoet de drie Canadezen en leest “de 16e ronde”die zijn leven voor altijd zou veranderen. Velen van jullie zijn bekend met zijn verhaal uit de blockbuster film”The Hurricane” met Denzel Washington in de hoofdrol.Zijn verhaal gaat veel dieper dan wat in de film werd afgebeeld en ik vond het belangrijk om met Lesra te spreken en zijn ongelooflijke reis te delen.

Ge Ludwig: Wat waren je dromen voordat je de drie Canadezen ontmoette?Lesra Martin: lang voordat ik de groep Canadezen ontmoette die me uiteindelijk van New York naar Toronto bracht, wilde ik advocaat worden en had ik de indruk dat alle advocaten naar het John J. College gingen. Ik wist het verschil niet tussen een universiteit en een rechtenstudie. De waarheid is dat ik niet in John J of een andere rechtenschool in de Verenigde Staten kon komen omdat ik weinig wist dat hoewel ik naar school ging en hard studeerde, dag in dag uit naar school ging en een van de beste aanwezigheidsrecords had, ik in groep tien nog steeds niet kon lezen of schrijven. Het was absoluut fenomenaal als je erover nadenkt. Ik wilde Advocaat worden, maar de kans is groot dat ik een advocaat nodig had, zoals Rubin vaak zegt, voordat ik er ooit een zou zijn geworden.

EL: heb je ooit nagedacht over waar je vandaag zou zijn als je Terry, Sam en Lisa nooit had ontmoet?

LM: Terry, Sam en Lisa waren de drie mensen aan ons voorgesteld in de film “The Hurricane” en ja, Ik heb me afgevraagd waar ik zou zijn en wat ik zou doen als ik niet het geluk om te lopen in het pad van deze drie Canadezen. Ik wist dat mijn leven wezenlijk anders zou zijn dan het nu is. Ik kijk naar andere mensen in de Gemeenschap en ik kijk naar vrienden die ik had van mijn leeftijd op het moment, veel van hen zijn niet meer bij ons. Ze zijn neergeschoten op straat, gedood in een straatgevecht, drugs dealen of in de gevangenis en dat is een grote meerderheid van de mannen die ik kende. De kans is groot dat ik een statistiek zou zijn geworden, net als de meeste van mijn vrienden of een statistiek zoals de meeste van mijn broers. Twee van mijn vier broers stierven van een leven in de hel. Leven in een getto gemeenschap en lijden onder de gevolgen en gevolgen van die gemeenschap. De ene broer stierf aan AIDS en de andere omdat iemand besloot om in een menigte mensen te schieten waarvan ze dachten dat ze een bedreiging voor hen waren en mijn broer toevallig een onschuldige toeschouwer was die werd neergeschoten in de straten van New York. De kans is groot dat ik een van die nummers zou zijn geweest.

EL: Voordat je het boek kocht dat je leven veranderde, was boksen een sport die je volgde?

LM: niet echt. Boksen was iets waar mijn vader de hele tijd naar keek en daarom zou ik het periodiek kunnen zien. We hadden al jaren geen televisie bij ons thuis zodat we een bokswedstrijd zouden kijken in de kapperszaak of een restaurant. Boksen was altijd een groot probleem in onze gemeenschap en we hoorden altijd over de groten zoals Muhammad Ali vechten of Joe Frazier vechten. Ik heb altijd veel respect gehad voor boksen dat me werd bijgebracht als gevolg van het opgroeien in een gemeenschap die boksers vereerde.

EL: hoe vaak hebt u de “Hurricane” – film gezien?

LM: ik heb waarschijnlijk drie of vier keer volledig gekeken. Ik denk dat de meeste mensen verrast zijn door dat denken dat ik het een ontelbare aantal keren zou hebben gekeken. Eerlijk gezegd is het een moeilijke film om door te komen, het is emotioneel. Het feit is dat er nog andere Rubin Carter ‘ s in de wereld zijn, in Canada en in de Verenigde Staten. Onrechtmatige veroordelingen komen te vaak voor en het is een moeilijke film om naar te kijken. Met dat in gedachten maak ik er geen punt van om het steeds opnieuw te bekijken.

EL: Heb je Rubin onlangs gesproken en zo ja, hoe gaat het met hem?

LM: ik heb hem onlangs niet gesproken. Eigenlijk is het al een tijdje geleden, iets meer dan een jaar denk ik. Ik begrijp dat het goed met hem gaat. Ik sprak met zijn secretaresse een paar weken geleden. Rubin reist, spreekt en doet het goed en ik ben blij dat te horen. Ik had die gemeenschappelijke doelrelatie met Rubin. Soms wil hij rondhangen en dingen doen en andere keren heeft hij zijn eenzaamheid en zijn ruimte nodig. Ik ga gewoon met de stroom mee.

EL: is het waar dat Rubin nu in New York woont?

LM: Nee, Hij woont nog steeds in Toronto.

EL: is Rubin nog steeds actief betrokken bij het spreken in het openbaar en het werken met ten onrechte veroordeelde personen?

LM: hij is in Toronto hoofd aidwyc. Hij is de uitvoerend directeur van AIDWYC, “de Vereniging voor de verdediging van de onterecht veroordeelde”.

EL: Waarom heeft John Artiss zich op de achtergrond gehouden nadat hij en Rubin uit de gevangenis waren vrijgelaten?

LM: ik sprak met John vorig jaar ergens op een functie in Atlanta en hij is een geweldige spreker van wat ik hoor. Ik ken John niet zo goed, maar ik denk dat hij zich gedeisd heeft gehouden, niet zozeer uit persoonlijke keuze, maar toen we de film maakten spendeerde hij niet veel tijd aan zijn rol en dat is jammer want Hij is een moedige kerel en werd net zo onder druk gezet om iets op te biechten dat hij niet deed wat ze beweerden dat Rubin deed en hij gaf daar nooit aan toe. De verleidingen ik weet zeker waren geweldig, om te zeggen ” Hey Rubin deed het en ik had niets te maken met dat. Ik was gewoon mee voor de rit”. Uiteindelijk heeft hij dat nooit gedaan. Ik weet niet of zijn low profile is uit keuze, maar uit het feit dat hij niet werd gekenmerkt dat sterk in de film “The Hurricane”.

EL: is het moeilijk voor u om tijd te maken voor uw familie en vrienden vanwege de vraag voor u om te verschijnen op talkshows en openbare spreekbeurten?

LM: het is moeilijk als je een druk schema hebt, als je over heel Noord-Amerika vliegt om afspraken te maken. Het maakt het moeilijk om tijd door te brengen met uw familie en vrienden, maar een van de beste uitvindingen in mijn mening en het ergste is de mobiele telefoon, zodat u altijd in contact kunt zijn als je op de weg. Dus ik maak een punt van het bellen van mijn vrienden en ze kunnen me altijd bereiken op mijn mobiel als het nodig is en ik bel mijn familie op dezelfde manier. Als ik thuis ben is het quality time met mijn familie en vrienden die ik heb in de lokale gemeenschap. Ik heb geaccepteerd dat dit mijn leven en schema zal zijn en het is aan mij om ervan te genieten zonder mijn familie te verwaarlozen.

EL: Zijn je wortels stevig geplant in Canada of zie je jezelf op een dag terugkeren naar New York?

LM: vanwege de tragedie in New York op 9/11 denk ik natuurlijk dat elke New Yorker, ik niet kan spreken voor hen allen die jaren geleden hebben verlaten, maar als ze iets als ik zijn er een verlangen of verlangen om terug te gaan naar New York alleen maar om te helpen en steun te tonen. New York was een moeilijke plek voor mij omdat het een land van tegenstellingen is. Het wordt beschouwd als de Big Apple, maar soms denk ik dat het rot is tot in de kern, dus ik heb tegenstrijdige emoties over New York. Vanwege de tragedie, wetende dat ik een New Yorker ben … wil ik teruggaan en helpen wanneer ik kan. In termen van wonen er of waar dan ook in de VS permanent, het is twijfelachtig, want mijn vrouw is tevreden met de kleine gemeenschap waar we hebben gekozen om te wonen, dus het zou heel moeilijk zijn om dat te ontwortelen. Vertrekken is twijfelachtig.

EL: uw verhaal is verbazingwekkend. Opgroeien in het getto en niet in staat zijn om te lezen en vandaag ben je een succesvolle Kroon aanklager en motiverende spreker. Uw boodschap voor mensen vandaag is van hoop en om uw dromen te volgen. Is dit de drijvende kracht achter Lesra Martin?

LM: nou, zoals je weet nam ik vrij van het beoefenen van een advocaat en dus heb ik niet geoefend voor bijna twee jaar nu en toen ik oefende was het onder de overtuiging dat wat ik deed sterk bijgedragen aan een betere samenleving. In die zin, zelfs toen was mijn werk Over Hoop en dromen, het volgen van uw aspiraties. Spreken in het openbaar heeft me de kans gegeven om eruit te komen en te praten over het voortzetten van een stap te zetten wanneer tegenspoed op je pad komt. Spreken in het openbaar is een verhaal over hoop en het bereiken van je dromen en ik denk dat dat de drijvende kracht achter Lesra is. Doe wat je kunt, wanneer je kunt, dus dat probeer ik te doen. Maanden geleden zei een leraar tegen me: “Ik wou dat ik mijn leerlingen kon bijbrengen dat het belangrijk is in het leven om te beginnen met waar je bent, te werken met wat je hebt en te doen wat je moet doen.”Dat vind ik leuk. Het is een driestappenprogramma. Het gaat om opstaan en bewegen, beoordelen waar je bent, uitzoeken wat je moet doen en beginnen te doen. Het kan een verschil maken.

EL: Toen je voor het eerst in het openbaar begon te spreken, had je toen vlinders?

LM: ik heb vlinders elke keer als ik op het podium sta en met mensen praat. Het kan zijn voor tachtig mensen of drieduizend mensen en Ik zal nog steeds vlinders hebben. Ik heb daarover met grote sprekers gesproken en ik spreek nu al vele jaren. Lang voordat de film “The Hurricane” uitkwam, sprak ik lang niet zo regelmatig, maar elke maand of zo zou ik voor een menigte staan en dat doe ik al zo ‘ n tien of vijftien jaar. De vlinders zijn nooit verdwenen en hoe meer ik het doe ik denk dat ze moeten gaan, maar nu accepteer ik het feit dat het niet gaat gebeuren. Goede sprekers vertellen me als je de vlinders en de nervositeit verliest dan is het tijd om uit de zaken te stappen.

EL: ik zag uw nieuwe documentaire, “The Journey Of Lesra Martin” en ik vond het zeer ontroerend. Ik heb veel over je geleerd. Was het belangrijk om je boodschap uit je eigen persoonlijke oogpunt te verspreiden?

LM: De documentaire heeft me de mogelijkheid gegeven om een groter deel van mij te delen en intiemer te zijn met de kijkers en opener en persoonlijker te zijn. Het is niet per se mijn eigen persoonlijke perspectief, want ik had geen regie controle over de film, maar ik had wel de kans om de kijkers voor het eerst de mensen te introduceren die me hier kregen. Niet alleen de groep van Torontonianen die me aanvankelijk hielpen, maar de familie, zusters, broers, tantes en ooms die allemaal hebben bijgedragen om me te krijgen waar ik nu ben, dus ja, het was belangrijk voor mij om dat te kunnen doen. In de huidige samenleving denkt iedereen dat ze het alleen moeten doen. Ik denk niet dat het een schande is om een hand nodig te hebben of een hand te accepteren en jezelf gelukkig te tellen als jij degene bent die die hand kan lenen. We moeten allemaal een handje helpen en een hand accepteren wanneer we kunnen.

EL: heeft de National Film Board of Canada u benaderd over het maken van de documentaire?

LM: Ja, Selwyn Jacob van de National Film Board benaderde me eind 1999 of begin 2000. Hij vroeg me over het toestaan van hem om deze documentaire te doen en ik vond de weg hij benaderde me. Ik had vertrouwen, niet in eerste instantie, maar ik zette hem door een aantal hoepels en de schrijver en regisseur door hoepels. Cheryl Foggo, de regisseur van de film, zou in eerste instantie het script schrijven en iemand anders zou regisseren. Ik zette iedereen door de hoepels en zij werd de regisseur. Daar was ik blij om. Aan het eind van de dag denk ik dat ze het geweldig gedaan hebben. Ze waren gevoelig, respectvol voor mijn familie en ik denk dat ze gevangen het conflict en tot op zekere hoogte de schuld die een persoon die de kans in het leven heeft gekregen kan voelen wanneer iemand anders die net zo verdient die kans om er een te krijgen.

EL: hoe lang duurde het om de documentaire te filmen?

LM: in totaal hebben we ongeveer een jaar gefilmd en een paar maanden voor de opnames onderzocht en daarna bewerkt. We kijken naar een project dat ongeveer twee en een half jaar in beslag nam.

EL: Voor mensen die buiten Canada wonen en de documentaire willen zien, kunnen ze contact opnemen met iemand voor meer informatie?

LM: de National Film Board heeft een website, www.nfb.ca en op de website zijn er mogelijkheden om een VHS-exemplaar te kopen. We zijn ook op zoek naar omroepen, dus het zal meer dan waarschijnlijk worden opgepikt voor uitzendingen in de Verenigde Staten. Het zal altijd beschikbaar zijn voor leraren en voor educatieve doeleinden in heel Noord-Amerika.

EL: bent u van plan terug te keren naar uw baan als officier van Justitie?

LM: Ik heb geen onmiddellijke plannen om terug te keren naar de vervolging of het beoefenen van de wet in de onmiddellijke toekomst. Ik houd mijn ticket in de advocatuur actueel omdat je nooit weet en als ik zou terugkeren Zou ik waarschijnlijk terugkeren als een advocaat. Ik wilde als aanklager werken omdat ik die kant van het beroep wilde zien. Nu zou ik in de verdediging gaan als ik nu terug zou gaan, maar je weet maar nooit, want dingen veranderen elke dag.

EL: als u gevraagd werd om een documentaire te regisseren of te produceren, is dat iets dat u zou interesseren?

LM: absoluut. Ik heb nooit geregisseerd of geproduceerd, maar ik had grote betrokkenheid zoals u weet, in de film “The Hurricane” en een aanzienlijke betrokkenheid in deze documentaire over mij. Mijn uiteindelijke doel en wens is om mijn eigen show bij voorkeur in Canada te organiseren. De show zou zich richten op kwesties van geletterdheid en onderwijs. Het zou zich ook richten op de steun van beroemdheden die in en Uit Vancouver die de show zal frequent omdat ook zij zich inzetten voor de kwesties van onderwijs en geletterdheid. Ik wil een programma combineren dat leuk, inspirerend en serieus tegelijk is.

EL: Zijn er dagen dat je zou willen dat je geen beroemdheid was?

LM: ik beschouw mezelf niet als een beroemdheid. Ik doe gewoon wat ik doe en vraag me af wat mijn dag zal brengen als ik elke ochtend wakker word. Ik zie mezelf niet anders dan wie dan ook. Mensen zien me en weten wie ik ben daarom moet ik die bekendheid accepteren en het is oké. Ik hoop dat ik sta voor iets goeds en dat ik open inspiratie vertegenwoordigen voor mensen en als dat de enige bijdrage die ik kan maken van een beroemdheid dan is dat oke. Er zijn momenten dat ik met mijn familie naar plaatsen ga waar ik de privacy wil. Mijn vrouw is een zeer particulier en dus zijn er momenten dat ik denk dat privacy goed zou zijn.

EL: waar zal Lesra Martin over tien jaar zijn?

LM: ik weet niet waar ik over tien jaar zal zijn. Ik neem het gewoon een dag per keer. Ik ben net klaar met het grootste deel van mijn autobiografie en het is nog voor de uitgevers in New York en Toronto en ik denk dat dat heel goed zal gaan. Ik zou het graag op de bestsellerlijst zien en het is een goed geschreven boek. Ik denk dat ik een goede, eerlijke kans heb. Ik lees veel en ik denk dat er iets ironisch is over het niet kunnen lezen of schrijven op de leeftijd van vijftien en nu schrijf ik mijn eigen boek. Ik neem elke dag zoals het komt, stap voor stap.

EL: mijn laatste vraag, omdat ik pas later kon lezen dan de meeste mensen, was het de schuld van het New Yorkse onderwijssysteem?

LM: er bestaat geen twijfel. Het schoolsysteem van New York liet mij en vele andere studenten in de steek. Het is een slecht systeem. Helaas hebben de leraren die in sommige binnensteden werken het opgegeven. Ze denken dat ze geen verschil kunnen maken. Deze kinderen worden van klas naar klas geduwd zonder een idee over hoe te lezen of te schrijven. Tegen de tijd dat ze een aantal van de hogere rangen bereiken is het een vreselijke strijd om hun capaciteiten om te draaien. Veel leraren speelden gewoon de rol van een gedisciplineerde. Ze zaten gewoon aan de top van de klas, net als de mijne, en lazen de krant. De kinderen konden kaarten, tic-tac-teen en zolang ze stil waren kregen ze een ster aan het eind van de dag. Als je aan het eind van het jaar genoeg sterren had, zou je slagen. De school is uitgegroeid tot een plaats van leren discipline en niet een plaats voor het gebruik van je hersenen en dat is een schande. Het systeem van vandaag is eigenlijk slechter in het getto. Er zijn veel kleine programma ‘ s opduiken in de Verenigde Staten en sommige gemeenschappen in Canada die de primaire focus op een kleinere schaal is om een verschil te maken. Kinderen te leren lezen en schrijven, het bevorderen van geletterdheid. Ik heb veel trots op dat soort organisaties.

voor meer informatie over Lesra Martin, bezoek www.lesra.comand www.nfb.ca / lesramartin

voor informatie over de National FilmBoard of Canada en de komende documentaire featuringGeorge Chuvalo en Muhammad Ali kunt u bezoeken www.nfb.ca

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.